1972 Porsche 911E 2.4 Öhlklappe
Zoektocht door heel Europa
Ik ben al heel wat jaren een echte Porsche-liefhebber. Voor mij bestaat er eigenlijk maar één échte Porsche: de 911. Natuurlijk is er ook de iconische 356, maar ik zie de 911 als zijn waardige opvolger – en misschien zelfs als de ultieme evolutie.
Reinoud Lampe
Door de jaren heen heb ik meerdere 911’s gehad, steeds op zoek naar dat ene, perfecte bouwjaar. Het begon allemaal met een Targa uit 1987, een 3.2 met de geliefde G50-versnellingsbak. Daarna volgde een 964 Carrera 2 uit 1992 – volledig Cup uitgevoerd. Vierwielaandrijving? Niet voor mij; dit moest puur en achterwielaangedreven zijn. Vervolgens kwam er nog een lichtblauwe 3.2 uit 1985. Die had weliswaar de ‘verkeerde’ versnellingsbak, maar ik was simpelweg verkocht door de bijzondere Telephone Dial-velgen. Uiteindelijk verkocht ik hem en begon de zoektocht naar een nog zeldzamer model: een Öhlklappe, E-versie (2.4 E).
Die zoektocht bracht me door heel Europa, want een 2.4 E is schaars. In 2010 vond ik er eentje in Italië – zwart gespoten (niet origineel), maar veelbelovend. Net toen ik dacht dat ik hem had, besloot de verkoper hem zelf te houden en rustig verder te restaureren. De zoektocht ging dus door. Jaren later, in 2021, dook dezelfde auto ineens opnieuw op. Compleet opgeknapt én opnieuw te koop in Italië.
Die zoektocht bracht me door heel Europa, want een 2.4 E is schaars. In 2010 vond ik er eentje in Italië – zwart gespoten (niet origineel), maar veelbelovend. Net toen ik dacht dat ik hem had, besloot de verkoper hem zelf te houden en rustig verder te restaureren. De zoektocht ging dus door. Jaren later, in 2021, dook dezelfde auto ineens opnieuw op. Compleet opgeknapt én opnieuw te koop in Italië.
Ik schakelde direct een lokale Porsche-expert in voor een eerste inspectie en na een rapport en wat onderhandeling via Google Translate vertrok ik met een auto-ambulance richting Pori, Italië. Daar zag ik hem eindelijk in het echt, maakte een proefrit en… was verkocht. Letterlijk. De aankoop ging – zoals dat in Italië hoort – via een notaris. Een paar dagen later was alles rond en reden we met de 911 op de trailer over de Alpen richting zijn nieuwe thuis.
Sindsdien ben ik stukje bij beetje bezig met het verder perfectioneren van de auto. Het blijft tenslotte een dure hobby en échte specialisten zijn schaars. De mechanische injectie is in Duitsland volledig opnieuw opgebouwd, de velgen zijn gerestaureerd en eentje met een scheurtje is vervangen. Het interieur en het Targa-dak zijn compleet vernieuwd – deze keer zonder de stoffen middenbanen in de stoelen.
De motor is geen ‘matching numbers’, maar wel van het juiste type. En zoals kenners weten: bij de Öhlklappe-modellen uit de jaren zeventig werd er nog wel eens per ongeluk benzine in het oliereservoir getankt. Vandaar dat dit bijzondere model slechts één jaar geproduceerd werd. Het originele stuur heb ik nog, maar ik rij liever met mijn Nardi-stuur – simpelweg omdat het lekkerder in de hand ligt. Binnenkort wil ik de ontsteking nog moderniseren, zodat hij nóg beter en rustiger loopt.
Ondertussen heb ik al flink wat kilometers gemaakt. Het absolute hoogtepunt? Een wijnreis van een week door de Champagnestreek – pure levensgenieterij achter het stuur van een klassieker.
Leuk detail: het Italiaanse ASI-embleem (Auto Storici Italiano) prijkt nog steeds op de auto. Daar staat hij namelijk officieel als klassieker geregistreerd – en dat is geen sinecure, want de ASI stelt strenge eisen aan originaliteit en staat bekend om hun kritische beoordeling.
Reinoud Lampe
Sindsdien ben ik stukje bij beetje bezig met het verder perfectioneren van de auto. Het blijft tenslotte een dure hobby en échte specialisten zijn schaars. De mechanische injectie is in Duitsland volledig opnieuw opgebouwd, de velgen zijn gerestaureerd en eentje met een scheurtje is vervangen. Het interieur en het Targa-dak zijn compleet vernieuwd – deze keer zonder de stoffen middenbanen in de stoelen.
De motor is geen ‘matching numbers’, maar wel van het juiste type. En zoals kenners weten: bij de Öhlklappe-modellen uit de jaren zeventig werd er nog wel eens per ongeluk benzine in het oliereservoir getankt. Vandaar dat dit bijzondere model slechts één jaar geproduceerd werd. Het originele stuur heb ik nog, maar ik rij liever met mijn Nardi-stuur – simpelweg omdat het lekkerder in de hand ligt. Binnenkort wil ik de ontsteking nog moderniseren, zodat hij nóg beter en rustiger loopt.
Ondertussen heb ik al flink wat kilometers gemaakt. Het absolute hoogtepunt? Een wijnreis van een week door de Champagnestreek – pure levensgenieterij achter het stuur van een klassieker.
Leuk detail: het Italiaanse ASI-embleem (Auto Storici Italiano) prijkt nog steeds op de auto. Daar staat hij namelijk officieel als klassieker geregistreerd – en dat is geen sinecure, want de ASI stelt strenge eisen aan originaliteit en staat bekend om hun kritische beoordeling.
Reinoud Lampe
