Porsche 911 S (1975)​

Mijn Porsche-avontuur begon in 2008, toen ik mijn eerste Porsche kocht: een 3.2 Carrera uit 1989. Tot die tijd was ik vooral fan én eigenaar van klassieke Alfa Romeo’s, maar ik vond het wel eens tijd voor iets anders. Een klassieke 911 leek me de perfecte afwisseling.

Ron Byron

Ik was het messcherpe stuurgedrag van mijn GT Junior Bertone al gewend, maar zodra ik in die Porsche stapte, was ik verkocht. Het gevoel van controle, de degelijkheid, het geluid, de soepele acceleratie… en dan ook nog de nostalgie naar de Kever van mijn vader. Alles bij elkaar maakte het voor mij een belevenis waar ik geen genoeg van kreeg.
Oké, eerlijk is eerlijk: rijden in een Porsche vraagt ook wat gewenning. Zo ben ik er in het begin eens flink mee rondgegaan. Maar goed, dat hoort erbij.

Fast forward naar nu: na een 911 Targa uit 2001 en een heerlijke 911S uit 2005 (met sport chrono en handbak) ben ik weer terug bij een klassieke 911S. Deze keer een 1975, smalle body, impact bumpers, maar nog steeds de mooie details van de F-serie. En dan in een kleur die je zelden ziet: Comet Diamant, volgens mij slechts twee jaar geproduceerd.
Van de handelaar waar ik haar kocht, hoorde ik dat ze jarenlang in de woestijn in een container heeft gestaan, als eyecatcher voor een autosloperij. Volgens de Carfax was de laatste eigenaar ene Tim Green in de VS. Waarschijnlijk is ze ook eigendom geweest van een piloot, want er staat een registratie van een Aircat (een landbouw spuitvliegtuig) op de voorruit.
Ze is met veel zorg gerestaureerd: patina behouden, maar wel met allerlei zichtbare én onzichtbare upgrades. Denk aan modern motormanagement, een verbeterd inlaatsysteem en een aangepakt interieur.
Ik heb haar Porsche 911 Saga genoemd, naar de hoofdrolspeelster in de Scandinavische thrillerserie The Bridge. En geloof me: ik kan nog veel meer vertellen over mijn Porsche 911 Saga.

​Ron Byron